Porządek musi być

Zima nie odpuszcza. Piękne słońce i mróz. Trochę powiało i już się cieszyłam, że przyniesie odwilż, ale nie. Trwa nadal bez zmian. Kury i gęś zwolniły nieśność. Mam ostatnio trzy jaja na 2 dni.
O odstawieniu młodych wciąż nie ma co marzyć, póki się nie ociepli. Na razie zreorganizowałyśmy nieco stado, tj. liczniejsze kaziuki (3+5) poszły do większego boksu zajmowanego dotąd przez białaski, a Misia z Gwiazdą i dziećmi (2+2) poszły do zagródki kaziukowej. Ten większy boks jest ponadto bliżej kostek siana i kaziuki ostatnio dostawały szału na widok możliwości podkradania siana przez szpary w ogrodzeniu, której same nie miały. Nawet 2 razy Dziunia przeskoczyła do Miśki, włoiła jej z byka i sama dorwała się do zdobyczy. Na wielki ryk skrzywdzonych białasek Ania musiała interweniować i przywracać porządek. Teraz - na razie - uspokoiło się. Dojścia do siana pilnuje Kazia i prawie nie dopuszcza reszty swego rodu (oprócz tegorocznych dzieci) do źródła. I wnerw potajemny trwa, tyle, że już nie burzy spokoju w połowie obory. Bo Kazia ma autorytet szefowej i żadna koza jej nie podskoczy.

Młode rosną zdrowo. Król jest już tak wielki i ciężki, że go nie mogę podnieść, waży ze 30 kilogramów. Za to Cycek zostanie chyba mianowany Nieuchwytnym Cwaniaczkiem.

Ponadto polakierowałam wodnym lakierem ściany w pakamerce w wejściu do kuchni. Ania pomalowała dolną część kredensu białą farbą i układam już z wolna akcesoria kuchenne (talerze, kubki, szklanki, sztućce, słoiki z tym i owym) oraz zapasy żywności (mąka, kasza, ryż, takie tam), do tej pory składowane w niewykończonym pokoju, w miejscu docelowym. Powoli powoli porządek nastaje.

Przewiosenne zbytki

Wczoraj Ania rozpętała burzę pyłową w kuchni całkiem od rana. Czyli, po szczegółowej dyskusji ze mną w sprawie efektu końcowego, zabrała się za czyszczenie starego kredensu z większości dawnego ciemnobrązowego ubarwienia (osiągniętego bejcą i woskiem). Wzbiła swoją machiną tuman drobnego pyłu, który osiadł na każdym szczególe wystroju kuchni. Po czym wpuściła mnie z wodą i ściereczką do dokładnego umycia mebla. Na tym praca moja się nie skończyła, bo jak już myję to myję. Wypucowałam zatem jeszcze kuchenkę gazową i omiotłam zapylenie z głównych sprzętów kuchennych oraz podłogi. Ania zajęła się zaś zalepianiem ubytków w drewnie. I tak nam zeszło do wieczora.
Dzisiaj zaś orzekła rano:
- Mamy miesiąc na doprowadzenie chaty do porządku. Koniec z komputerem i internetem. Pracujemy od rana do wieczora. Idzie wiosna i prace w polu. Koźlęta trzeba odsadzić i zacząć doić kozy. Gnój wywalić z obory. Nie ma czasu na zbytki!
Po czym zjadła cokolwiek i fru! pojechała do domu kultury chodnik tkać.
No, to ja na to konto jeszcze trochę w internecie sobie pobuszuję.

Prze-życiowy apel

W zimne zimowe poranki wędruję sobie po swoich ścieżeczkach internetowych, wymieniam czasem zdania ze znajomymi i nie, i ostatnio zbieram wnioski. Zauważam narastającą szybko tendencję, oraz napędzający ją zbiorowy strach (może jeszcze u niektórych kontrolowany lęk, wypierany na co dzień żartami, sceptycznymi i głupkowatymi, albo powoływaniem się na cytaty, że zawsze tak było, że dobrze nie było i ludzie bali się o przyszłość, a przecież wciąż istniejemy...), lub wymachiwaniem sztandarem postępu cywilizacyjno-technologiczno-kulturowego.

Muszę przyznać, że nasza zagroda powstała między innymi z takiego lęku. Przynajmniej mojego. Który w pewnym czasie, jakieś 10 lat temu pojawił się dość konkretnie, a potem już tylko narastał.
Nasze z A. działania są prywatne i można powiedzieć auto-terapeutyczne. Lecz już choćby przez fakt, że trochę osób czytało moje książki i artykuły i opisane w nich apokalipsy, a także w jakiś sposób ludzie ci sugerują się, lub tylko bacznie obserwują moją postawę życiową teraz, może biorąc ją za jakąś wskazówkę, a może za dowód nieuleczalnego dziwactwa, to chcąc nie chcąc wywierają one pewien wpływ na innych.

Wczoraj w necie napotkałam wypowiedź Alefa Sterna (przywołuję go drugi raz na tym blogu całkiem spontanicznie, he, ale to przez podobieństwo intuicji), pod którymi mogłabym się podpisać, jako osoba dotknięta katastroficznymi przeczuciami, lecz nie napisać ich, gdyż wezwania i apele do zbiorowości są obce mojemu charakterowi. Zatem po prostu tutaj zacytuję apel, napisany jego ręką.
Że brzmi patetycznie?
Cóż...

***

Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!!!!

Nadchodzi czas żniw. Żniw kości. Kosiarz już rozłożył swoją kosę. Setki, tysiące kos.

Kombajny. One już grzeją silniki.

Nie dajcie się zwieść telewizorom i gadającym głowom. Bądźcie mądrzy przed szkodą, a nie po niej.

Zróbcie zapasy, środków żywności, leków oraz paliwa, węgla, oleju opałowego, opału.

Kupcie nasiona, a po kolejnej nadchodzącej powodzi, skopcie trawniki i pola.

Posiejcie co się da: warzywa, zboża, owoce. Tylko tak przetrwamy kryzys. Chrzanić dopłaty unijne i kontraktowe dostawy. Trzeba zaorać pola i zasiać zboża!!!!!

Róbcie przetwory, gromadźcie zapasy. Kiszona kapusta, smalec, zresztą mądrzy gospodarze wiedzą co i jak. Zapytajcie dziadków.

Kupcie baterie słoneczne, zakładajcie elektrownie wiatrowe.

Jeśli możecie kupcie kurczaki, króliki, krowy i owce.

Zapas własnego mięsa, przyda się w nadchodzących czasach.

Pilnujcie ziemi i pamiętajcie, że ona wyżywi każdego z jego pracy.

Przestańcie wydawać pieniądze na kolorowe rzeczy z telewizora.

Nadchodzi godzina próby.

Pamiętajcie, że będzie to bańka spekulacyjna. Celowo wstrzymana dystrybucja towarów i dóbr.

Pamiętajcie, że te zapasy są gromadzone, na czas kryzysu, ale ich nie będzie, bo zostały rozsprzedane przez cwaniaków, którzy zarabiają na przechowaniu ich niby dla Państwa.

Pamiętajcie, że UE ma zapasy strategiczne, ale mogą nie dojechać na polskie rubieże
wschodnie.

Polę Laskę czeka chwila próby i oby to nie był Ostatni Lot i obym ja Ostatnim Lotem nie był opuszczając miasteczko przeklętych.

Kto ma uszy niechaj słucha. Kto ma głowę na karku niechaj działa.

Na odrzwiach domostw swoich umieście Ostatnie Słowo z Poli Laski.

— Alef Stern Czwartek, 24 lutego 2011 roku

Wykończeniówka

Zaniosło nas dzisiaj z wizytą do państwa P. Żeby podejrzeć, jak zaszpachlować samemu łączenia płyt gipsokartonowych. Przy okazji obejrzałyśmy niedawno narodzone koźlaki, w liczbie dwóch. Wykoty przypadły u nich akurat na powrót mrozów, więc pani P. założyła maleństwom... wełniane sweterki po swoich dzieciach, odciąwszy najpierw rękawki i zapinając swetry koziołkom na plecach. Wyglądają teraz obydwa jak drogowcy podczas prac remontowych. Ale, mimo zimna mają się dobrze i są dorodne.
Po powrocie, jak zawsze, tym bardziej mi dokuczył widok naszego domowego bałaganu. Oni jednak są od nas w przodzie z pracami wykończeniowymi, przynajmniej w obrębie kuchni i pokoju, czyli tam, gdzie spędzają najwięcej czasu. U nas wciąż wszystko na głowie, pudła, pudełka, kosze, stosy talerzy i słoików wpost na stole, bo nie ma gdzie ich wetknąć. A nad całością wiszą stare, brudne, drewniane sufity...
Po drodze wstąpiłyśmy do sklepu budowlanego, kupić ciemną bejcę do belek stropowych. Sprzedawca zmartwiony. Nic nie idzie. Nigdy, w żadnym roku istnienia sklepu nie miał aż tak martwego sezonu zimowego.
No, i po powrocie Ania wylądowała na poddaszu z zapałem do pracy. Pomalowała kilka jętek, a ja zrobiłam przy okazji poniższe zdjęcia. Akcesoriów poddaszowych.


Gadżeciarski fotel obciągnięty skórą, z narzuconą wyprawioną skórą z naszego koziołka. Na razie służy głównie do chwilowego odpoczynku.


I kilka słomianych naczyń, ręką Niny i Ani robionych, na najnowszym chodniku utkanym przez Anię na krosnach w domu kultury.

Kocie domki

Oto wstępne zastosowanie dla montowanych szafek kuchennych.


Czyli Kicia j Jasio w swoich apartamentach...

Proroczy wtorek

Mieli według moich racjonalnych planów zapisanych na tym blogu przybyć we wtorek i zamontować szafki kuchenne. Mały poślizg o tydzień nie jest niczym nowym w naszych relacjach. Ot, przymroziło, każdy rozumie. Ale Wtorek wypełnił się prawie co do joty. A to sprawia, że czuję się niczym Alef Stern. Uwaga, uwaga, ja chyba prorokuję!
Dlaczego tylko "prawie", o tym za chwilę.
Wczoraj raniutko, tj. w poniedziałek, zadzwonił znienacka dostawca, że przywiezie gipsokarton, gdyż nie ma już na co czekać. Kryzys w budowlanym handlu trwa od jesieni cały czas bez zmian. To zresztą ciekawa uwaga dla tych, którzy wciąż odkładają budowy i remonty na przyszłość. Mimo, że znajomi sprzedawcy wszyscy mówią, że budowlane rzeczy zdrożeją na wiosnę, nikt nie kupuje żadnych akcesoriów, żadnych materiałów! Trwa to jak cisza morska, czas iście zaczarowany.
Jednakowoż dzisiaj, tak samo z samego rana kierowca ciężarówki zawiadomił nas, że nie da rady wyjechać, zamarzło mu paliwo w samochodzie. Znów w nocy temperatura spadła poniżej 20 stopni.
Mimo to, nasi majstrowie dwaj, tak samo jak zaczarowani, bez żadnych wcześniejszych uzgodnień zjawili się w naszej chacie i mróz ich nie wystraszył. Niby pogadać o planach prac i cenach, ale najwyraźniej Wyprorokowany Wtorek miał moc sprawczą. Kiedy ujrzeli walające się po kątach szafki kuchenne, z ochotą chłopców-majsterkowiczów chwycili za narzędzia i dalejże je ustawiać, dokręcać i montować. W kilka godzin postawili wszystkie do pionu, na nóżkach, przymocowali do ściany, przycięli blat i byłoby wszystko zrobione, gdyby nie zabrakło pewnej niewielkiej, ale istotnej części do baterii kranowej... Nie udało się jej kupić w miasteczkowym sklepie (właściciel nie uzupełnia od dawna zapasów, bo ledwie wiąże koniec z końcem, ze względu na zastój w branży, jak nigdy!), zatem rozeszliśmy się w pół-roboty, umawiając się na telefon, gdy tylko obiecany gipsokarton do nas dotrze.
Nadal zatem zmywam w łazience, żeby było jasne.

Kiedy opisałam całą tę dzisiejszą historię z pewnymi anegdotycznymi detalami, których teraz nie ma w tekście, ogarnęła mnie nagle myśl, która niestety okazała się znowu prorocza. "Kliknij "zapisz!", no, kliknij!" - przymuszała mnie ni stąd ni zowąd intuicja. A rozum na to: "Po co? Już i tak kończę"... I w chwilkę potem zgasło światło i przez kilka minut szukałyśmy po domu w egipskich ciemnościach świecy i zapałek, tudzież latarki. Kiedy prąd wkrótce włączono okazało się, że tekst zniknął nawet z roboczych wersji i już nie zechciało mi się go odtwarzać z pamięci po raz drugi.
Oto tutaj jego wtórnik, dość okrojony.

Zdrowe niezdrowie

Mam kłopoty ze snem. Zasypiam, owszem, ale dość szybko budzę się i zaczynają się godziny trzeźwości aż do świtu. Na szczęście, nie chodzę do pracy na wczesną godzinę i stres z tego powodu mnie nie gryzie. Że się nie wyśpię. Zazwyczaj przecież jednak o świcie zasypiam i śpię mocnym snem kilka bitych godzin, nawet do 10 albo i 11. I śni mi się wtedy, łoj, śni się.
Już nie próbuję przeniknąć (ani tym bardziej niweczyć) przyczyn. Przeważnie bowiem są natury... telepatycznej. Żeby przyczynę bezsenności usunąć musiałabym po prostu odłączyć się od... internetu. Tak jak to udało mi się już dokonać z telewizją. A jak na razie do tego nie dojrzałam.
Nie jest łatwo i prosto mieć unerwienie subtelne jak mimoza. Jeśli komuś trudno jest uwierzyć, że przez cudze emocje, takie i owakie zagadnienia i intensywne myślenie kilku nieznanych mi całkiem osób akurat poruszone, można się notorycznie nie wysypiać, to wytłumaczę całą rzecz na bazie ściśle fizycznej.
I nawet pominę kwestię moich kilku spanikowanych wizyt u lekarzy-specjalistów, spowodowanych niepokojącymi mnie objawami. Objawy zawsze przechodziły mi dokładnie i ostatecznie po wizycie i konsultacji. A po jakimś czasie nadchodziła wiadomość, że ten czy owa z moich znajomych zachorował właśnie na to, co w panice swojej sobie byłam suponowałam.

Oprócz prze-wrażliwości telepatycznej cierpię też na nadwrażliwość na wszystko co chemiczne i sztuczne. Nie jest to co prawda alergia, ale blisko, całkiem blisko. Np. nie jestem w stanie zatrzymać się w sklepie na dłużej, niż minuta-dwie przy stoisku z produktami chemicznymi, tj. środkami czyszczącymi (proszki i płyny do prania i czyszczenia) lub kosmetykami (od szamponów po kremy ochronne). Nie tylko dostaję wtedy swędzenia na całym ciele, ale przede wszystkim czuję smak tych substancji w ustach! Całkowicie realnie i fizycznie. Brrr!
Zmusiłam tym Anię do poszukiwań i zakupiła jakiś czas temu orzechy piorące zamiast proszków do prania, które straszyły mnie zgromadzone w łazience. Pierwsze pranie było dla nas obu eksperymentem, bo rozwieszone na piecu ścianowym napełniło cały pokój specyficznym zapachem, tak samo intensywnym. Ta intensywność nieco mnie z początku przeraziła (że będzie podobnie jak z proszkami), ale już przy drugim praniu wcale nie zareagowałam i teraz okazuje się, że można bez chemii spokojnie żyć.
Wymieniłam także mydła kąpielowe z zapachami na zwykłe mydło szare. Ulga. Bo ilekroć z pośpiechu umyję ręce aromatyzowanym mydełkiem Ani czuję cały ten jego cholernie sztuczny aromat w ustach, aż do mdłości i bólu głowy.

Z biegiem czasu zauważyłam, że wystarczy, że na coś zwrócę uwagę, a od razu zaczyna się reaktywna jazda mojego ciała. A to na pasteryzowane i dosmaczane spirytusem pseudo-piwo czy państwową whódkę, a to na super-konserwowane jedzonka zawarte w puszkach i słoikach, a to na napoje dosładzane aspartamem i inszymi fruktozami. Mogłabym się z moim ciałem zwyczajnie umówić, aby dawało znak w określony sposób, gdy cosik się z czymś nie tak, jak trzeba... Niezależnie od tego, czy mi rzeczywiście dana rzecz szkodzi.
Bo w rzeczywistości, jak dotąd (odpukać!) na nic specjalnego nie narzekam i należę do ludzi odpornych na większość dolegliwości trapiących przeciętną ludzkość. Najgorszą chorobą jaką przebyłam w życiu to grypa hongkong w dzieciństwie, przez co zostałam na nią uodporniona. A od kiedy zamieszkałam na wsi i mieszkam w ogrzewanym glinianym piecem mieszkaniu nie wiem co to przeziębienie, katar, grypa, angina i tego typu sezonowe dolegliwości. Zresztą Anna również ma się w tych sprawach nader dobrze. Co oznacza, że ważne/najważniejsze są warunki, w jakich się mieszka i żyje na co dzień.
Jeśli nawet pojawia się kichanie, ból gardła, ból głowy czy dreszcze, u mnie czy u niej, to szybkie działanie lecznicze (łóżko, termofor, cytryna z cukrem, gorąca herbata, kilka kropel amolu do buzi) szybko sprawę załatwia i unicestwia.

Jaki z tego morał?
Wieś a-cywilizacyjna jest panaceum na większość bolączek. Zaś częstą bezsenność zaczynam coraz lepiej wykorzystywać do wchodzenia w stan czystej medytacji. Może kiedyś uda mi się uzyskanym spokojem promieniować na wszelkie zwichrowania, ludzi, spraw i rzeczy...?

U-cieczka

No, i sypie już drugi dzień. Dzisiaj wreszcie przestało wiać. Chata znów wygląda bez zmian, jak na zdjęciu frontowym.
W środku, niestety, też wciąż bez zmian. Bałagan, zmywanie w miednicy w łazience, wszystkie sprzęty kuchenne odstawione na środek, lawiruję wśród nich, aby napalić w piecu, ugotować posiłek, nałożyć na talerze i zwierzęce miski, niczym akrobatka. Pocieszający jest fakt, że już wszystkie płytki naklejone, trzeba jedynie je jeszcze zafugować.
Mam co prawda przez kilka budowlanych lat ostatnich wprawę w takim życiu biwakowym na co dzień, bywało przecież o wiele gorzej! nie tylko ciasno, brudno, lecz na dokładkę zimno. Więc właściwie znoszę niedogodności bez mrugnięcia okiem. Teraz przynajmniej jest ciepło, a i zjeść mogę kulturalnie w jadalnym pokoju na stole, siedząc zwyczajnie na krześle, a nie jakimś chyboczącym się stołku przy chwiejnej ławie. Mało tego, mogę się nawet wykąpać w gorącej wodzie, w ciepłej łazience, a nie w misce wody w kuchni rozgrzanej przez kilka godzin intensywnego palenia pod płytą do 17 stopni Celsjusza!
Dziczeję w tym wszystkim, dodam jeszcze. W ogóle mam tendencje do mizantropii i im dłużej ludzi nie oglądam, tym bardziej nie chce mi się tego robić. Zapadam jakby w jakiś lej, zresztą całkiem przyjemny lej, albo raczej jaskinię, przyjemny do chwili, gdy ktoś zechce mnie z niego wyciągnąć na świat. Boże, jak ja się opieram! Wszystkimi kończynami, prawie gryzę. I nawet nie ma to żadnego logicznego podłoża, ot, dobrze mi w tej mojej jaskini, ze zwierzętami do rozmów i relacji wszelakich, zamiast przedstawicieli własnego gatunku.
I właśnie wczoraj Ania siłą nieomal wyciągnęła mnie na świat Boży. Najpierw kazała wziąć kąpiel, umyć włosy, wynalazła w szafie jakieś ciuchy, w które kazała mi się ustroić i o odpowiedniej godzinie postawiła do pionu.
Narzekałam. I próbowałam oponować.
- Ale zobacz, Miłka nam uciekła i pobiegła na wioskę i jeszcze jej nie ma. Zostanę w domu, to ją wpuszczę.
- Poczeka. A jak ją przymrozi, to będzie miała nauczkę na przyszłość.
- Ale ona ma cieczkę!
- Trudno. Nic już teraz nie poradzimy na to, gdy uciekła.
Chcąc nie chcąc, załadowałam oporne ciało do samochodu i pojechałyśmy.
O 18. w GOKu odbywała się promocja książki Ani Maruszeczko "Kobieta na zakręcie"... Nie powiem, jak na gminne miasteczko przyszło sporo osób. Nina upiekła swoją słynną szarlotkę. Ania, jak zawsze, wyglądała pięknie i dalejże nawijać, jak to w radiu - rozpuszczoną piątą czakrą z udziałem wenusowego uroku osobistego i dowcipu merkurialnego.
Czemu znalazła się akurat w Czeremsze? Ano, mieszka w sąsiedniej gminie, nad brzegiem Bugu, w niewielkiej wioseczce.
Panie i panowie zadawali różne mądre i mniej mądre pytania, Ania nie oszczędzała strun głosowych, aż w końcu spojrzeliśmy cały ostatni rząd na sali na zegarki, i dalejże dawać znaki Szanownej Prelegentce, niczym realizatorzy telewizyjni, żeby kończyła program. No, i zabrała się za podpisywanie swego dzieła, kolejka ustawiła się całkiem spora. Na odchodnym umniejszyłam jeszcze zapas szarlotki na talerzu i pomknęłyśmy z powrotem do chaty, przypomniawszy sobie o tej naszej biednej krótkowłosej suczce na mrozie i wietrze zostawionej.
Była, tkwiła drżąca na tarasie, a na widok samochodu zaczęła piszczeć z radości i podniecenia. Od dzisiaj wychodzi na siku jedynie na smyczy.

Zmywanie w wannie

Mróz zelżał stopniowo, klasycznie zaraz po pełni księżyca. Dziś tylko 4 na minusie, ale jest nieduży lecz przenikliwy wiatr. Gęś znosi jaja już systematycznie (tj. co drugi dzień) i, jak kobieta w ciąży, ma zachcianki. Znajduje miejsca nie pokryte śniegiem i wdziera się w glebę mocnym dziobem, jedząc ją z wielkim apetytem. Jest to jej potrzebne do budowania skorupek jaj, a gęsie jaja są wyjątkowo twarde.
Podobnie zresztą robią kury. Dlatego jeszcze jesienią wrzuciłam im do kurnika kilka pełnych łopat żwirku, który jak widzę, stale przegrzebują. Poradził mi tak stary Mikołaj i stwierdzić muszę, że miał rację.
Ponieważ zaczęło się ocieplać zostałam dzisiaj ostro wyciągnięta z łóżka już około 8 rano, bo robota czeka. Ania rozmontowała stary zlew, wyniosłyśmy go z domu i nakleiłyśmy kilka brakujących płytek terakotowych. Jutro kończenie, bo trzeba jeszcze kilka przyciąć do brzegu podłogi i dokupić kleju.
Zbieram zatem brudne talerze i garnki do miednicy, a potem urządzam zmywanie w łazience, zlewki wylewając na dwór, aby nie zatkać wanny.

Koty, mróz i smak

Noc była dość zimna, -25, dzięki czemu koty dały mi spokój. Tj. nie musiałam wstawać i je wypuszczać bądź wpuszczać drzwiami na taras w ich ulubionych porach aktywności (koło północy i nad ranem), średnio trzy razy w ciągu nocy. Czują, skubane, kiedy jest zimniej i wtedy nosa nie wyściubiają na zewnątrz. Łacio jednak zwalił się na moją kołdrę jak nieruchoma, ciężka kłoda i był tak uparcie nieskory do usunięcia się, że przekręcając się z boku na bok... oberwałam sobie trzy guziki od piżamy.
Zdecydowanie wolę spać z Jaśkiem, który jednak od czasu, jak Łacio wybrał łóżko, nawet nie próbuje z tatą rywalizować. Jasiek śpi bowiem po małpiemu, przy mnie na poduszce, pod kołdrą, jedynie z głową wystawioną na zewnątrz, do samiutkiego rana. Nie drapie i jest bardzo cierpliwy, gdy mam atak bezsenności i wiercę się nerwowo.
Kicia rzadko przychodzi w ten sposób, choć bardzo lubiła ze mną spać, gdy była młodziutkim kociakiem. Przeszło jej po pierwszym miocie, za to z lubością przynosiła mi zawsze kocięta do pilnowania. Sama wtedy biegła na dwór, polować i pilnować chaty przed obcymi psami, których była wielkim postrachem. Kocięta spały smacznie w fałdach kołdry, po czym kotka wskakiwała przez okno zawsze o stałej porze, około 4-5 rano i karmiła je, układając się brzuchem do góry pod moją pachą.

Poranek był zdziebko chłodnawy w domu, ale zaczęłyśmy dzień od rozgrzewki na świeżym powietrzu, w wyżowym słońcu. Trzeba było zwieźć kolejną porcję kostek siana ze stodoły sąsiadki. Robimy to na taczce. Wchodzą na nią jednorazowo 4 kostki. Dziennie wychodzi ostatnio nawet półtorej kostki, bo dzieci mają coraz większy apetyt.
Koźlęta dobrze zniosły mroźną noc. Dostały zwiększoną porcję siana, które już wciągają na równi ze starymi kozami.

Rozpaliłam w c.o. i na obiad upiekłam koźlęcą łopatkę. Na brytfannie, z niedużą ilością oleju i większą dawką wody, przykryte z wierzchu folią alumniniową, aby mięso nie wyschło. Tu notuję sobie, aby wreszcie dobrze zapamiętać, że pieczeń kozia (udo lub łopatka) wymaga co najmniej 3 godzinnego pieczenia w piekarniku nastawionym na 220 stopni. Żeberka mniej, około godziny lub nieco więcej (5 kwadransów), zależy od grubości mięsa na kościach. Z jednej łopatki mam średnio 3 obiady dla dwóch osób. Oczywiście, można mięso spożyć na zimno, z chlebem, z surówką, też jest super.
Szpikuję je najpierw ząbkami czosnku. Z ziół najlepiej się sprawdzają zioła prowansalskie, tymianek, majeranek, curry.
O ile dawniej wycinałam starannie kawałki tłuszczu z mięsa, w których zostaje kożli aromat, to ostatnio zrezygnowałam z tego i stwierdzam, że bardziej mi tak smakuje. Przyzwyczaiłam się po prostu do tego smaku i wcale, ale to wcale mi nie przeszkadza (a wręcz przeciwnie).

Terakotowanie przerwane zatem przez mroźną pogodę.

Planowe działanie

Może dzięki intensywnemu słońcu dobrze znoszę powrót zimy. Dziś 18 na minusie w dzień. Internetowe prognozy zapowiadają niską temperaturę co najmniej do końca tygodnia i jeszcze opady śniegu. Kozy i kury trwają pozamykane w oborze i kurniku.
Mimo to, intensywnie myślę o tym, że gdy tylko zelżeje ten atak chłodu należy już oddzielić na noc koźlęta od matek. Mają półtora miesiąca, blisko dwóch, czas najwyższy. Matki są już zmęczone ich aktywnością i apetytem, oganiają się od dzieci jak mogą. Pozwoli im to wypocząć i spokojnie dawać nam pewną ilość mleka w porannym udoju. Młodzież z kolei zacznie więcej jeść ziarna i siana, co stopniowo zmniejszy ich pazerność na mleko.


Pojawiły się pewne problemy, bo 1) boks odsadnikowy został zajęty przez Zofiję, a 2) Tynia nadal jeszcze się nie wykociła. Trzeba będzie zaryzykować i dostawić z powrotem Zosię i jej zeszłoroczną córę Zuzię do boksu białasów, Tynię pozostawić samą w oczekiwaniu na potomstwo (lub może już po porodzie), a do zwolnionego przez Zofiję boksu upchnąć młodzież. Obawiam się wzrostu agresji w przegrodzie białasek. Choć liczę, że brak w nocy dzieci nieco je wyciszy, tym niemniej początek może być ostro-rogaty.
No, a żeby tego manewru dokonać musimy najpierw zmniejszyć poziom ściółki w oborze, bo jest już tak wysoko, że dzieciaki mogą zacząć wyskakiwać przez płotek, czego Niuńki i Bartosz parę razy dokonały.

Tymczasem Ania dokształca się rolniczo. Załatwiła wreszcie do końca rejestrację koziego stada i teraz szkoli się w powiecie w temacie wymogów urzędowych względem zdobycia ekologicznego certyfikatu dla naszego gospodarstwa. Bez legalizacji różnych posunięć ani rusz jednak.

Pozasystemowe inspiracje tym razem z nutką wegetariańską

Mimo, że aura tego nie zwiastuje, na pewno idzie wiosna :-))...
Gęś zniosła jajo nr 2, i znowu pauza. Znaczy chyba, że wiosna nieco zwolniła. W każdym razie nieuchronnie zbliża się czas podejmowania nowych decyzji, robienia planów upraw, rozwoju hodowli etc. Poznawania strategii unijnych, ale też przykładania ucha do tego, co piszczy w miejscach mniej konwencjonalnych - także.
Wracając do dyskusji pod wpisem: Ratuj się kto może! okazuje się, że powstają nowe incjatywy w handlu bezpośrednim, o czym można przeczytać tutaj np. ekopaczka.pl, Warszawska Kooperatywa Spożywcza i Odrolnika.pl.

I ciekawy artykuł na jednym z tych serwisów: Daj wolne kotletowi – zielone zadanie na marzec. W tym wypadku z lekką nutką wegetariańską.
(Ania)